الباب العشرين فى الطّرد و طبقات السّلوك « من طرده الحقّ من بابه بجهله لم يحرم بعد انابته » هركه را حق براند از درگاه خود بسبب نادانى او محروم نمىكند او را از درگاه و رحمت شامله پس از رجوع به حق و تحصيل علم شرع و سلوك « و من طرده من بابه بعلم حرّمه الرّجوع الى بابه » و هركسى را كه براند از درگاه خود بسبب علم او ، كه با وجود علم ظاهر عصيان كرده حرام مىكند بر او رجوع و بازگشتن بدرگاه خود را ، مثل ابليس و بلعم باعور و ابن سقا كه حكيم بود و بعد ترسا شد « و كان وجود العلم فى وقته ثوابه » يعنى خود وجود علم ثواب و مزد اوست « و من طرده عن بابه له » و كسى كه طرد كرده و رانده از درگاه خود براى خود او يا براى سود او كه او خود اين را نفع گمان كرده كه مشغول دنيا شده و از حق مانده و اين‌ها ظاهرا كافرانند كه هرگز به خدا ايمان و اقرار نياورده‌اند نه بعلم و نه بجهل بلكه بنفس خود مغرور شده‌اند مثل شداد و نمرود و امثال ايشان « حرّمه جميع ثوابه و لم يعبأ بايابه » حرام كند بر او تمام ثواب خود را و باك نمىكند بر رجوع و بازگشت او قوله قس « من منع من الباب فرجع منع من الدّخول بعد ذلك » كسى را كه ممنوع كردند از درگاه ، گويا بسبب معصيت ، پس رجوع كرد با توبه ، از دخول در قرب محروم مىگردد پس از آن . و من لحّ و الحّ يوشك ان يؤمر له بالدّخول و كسى كه اصرار و تاكيد در سؤال و دعا نمود پس از توبه ، نزديك است كه امر شود مر او را بر دخول « النّاس في هذا الامر طبقات ثلث الاولى اهل الجدّ و الرّياضة و الطّبقة الثّانية اهل الحفظ و السّياسة و الطّبقة الثّالثة اهل الحقّ و العناية » مىفرمايد : مردم درين امر سلوك يا بندگى ، سه مرتبه دارند : اوّل اهل